عسل خانم و یک روز برفی

امروز 17 دیماه 1392 .قشنگترین روز برفی زمستانی. این اولین برفیه که اومده و عسل مامان میتونه خودش راه بره وتوی برفها بازی کنه  وای که چقدر برای من  وبابادوست داشتنیه وقتی با اون دستهای کوچولوت گوله برفی برمیداری وبا ذوق پرت میکنی، وای که چقدر لذت بخشه وقتی میبینی عزیزترین موجودی که تو دنیا داری وقتی روی برفها راه میره جای قدمهای کوچولوش روی برف میمونه ، خدایا باز هم بخاطر تمام داده هایت شکر... .

عسل مامان نمیدونم چطور بگم وقتی روی برف بازی میکردی چقدر خوشحال بودی وذوق میکردی . تموم دستکش وجوراب و شلوارت با برف خیس شده بود من و بابا نگران که سرما نخوری و تو همچنان عاشق بازی کردن ، قربون اون دستهای کوچولوت برم عسلم

عسلم وقتی لبخند به دنبال جایی برای نشستن میگردد ،باتمام وجود آرزو میکنم که لبهایت در آن نزدیکی باشد.